Intervistë me shkrimtaren Mimoza Erebara
- Ne vitet ’90 ju u përvijuat si një shkrimtare me profil të lartë artistik. Botuat poezi, tregime dhe një roman për f ëmijë. Para tre vitesh më 2010, shënuat rikthimin me një vëllim me tregime dhe vitin që shkoi, më 2012 me një vëllim poetik. Pse kjo mungesë e gjatë? - Ka mundësi që kjo pyetje të mos ketë lidhje me kohën fizike që në fakt shkon, por me kohën e vetmisë së qenies. Cdo qenie njerëzore të paktën njëherë në jetë e provon pikërisht vetminë, po flas për atë vetminë e frikshme, të zgjatur dhe gllabëruese, posesive dhe xheloze. Aq më tepër krijuesit të kujtdo fushe të artit qofshin e provojnë më shumë se njëherë këtë gjendje fluide, që po aq sa është tokësore, po aq është edhe hyjnore. Koha kalon dhe vetmia vazhdon të jetë me ty, përpiqet në çdo çast të të komandojë dhe duke të të komanduar të të tjetersojë. Shumë artistë bien pre e kësaj lufte që fillon si një nevojë e brendshme e procesit të krijimit, historia e artit botëror na e vërteton herë pas herë këtë gjë. Një qëndri...
